nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Tematy

Patrząc na zdjęcia Tomka Sikory w naszym nowym albumie, mamy wrażenie, że uczestniczymy w niezwykłej historii: raz jest to wiktoriańska powieść grozy, fotoreportaż, pejzaż, a kiedy indziej emocjonalny pamiętnik młodej damy. Tomek Sikora dzięki swojej wyjątkowej wrażliwości uczy jak szukać tego czego nie widać.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Apartamenty Księżnej Marszałkowej Lubomirskiej | nowa wystawa stała

44_izabella lubomirska.jpg

Izabela Lubomirska, urodzona w maju 1736 r., była córką Zofii Marii z Sieniawskich 1° v. Denhoffowej, 2° v. Czartoryskiej (1699–1771) – właścicielki rezydencji w Wilanowie, Sieniawie, Puławach oraz Brzeżanach, i Augusta Aleksandra Czartoryskiego (1697– 1782) – jednego z najbardziej utalentowanych polityków doby saskiej. Jej bratem był Adam Kazimierz Czartoryski (1734–1823), pretendent do tronu polskiego, a do kręgu rodzinnego należały tak wybitne osobistości, jak Stanisław August Poniatowski (1732–1798), król Polski (z którym początkowo łączyły ją zażyłe relacje, a z czasem głęboka niechęć) czy bratowa Izabela z Flemmingów Czartoryska (1746–1835), twórczyni pierwszego polskiego muzeum historycznego w Świątyni Sybilli  i Domku Gotyckim w Puławach.

W wieku 17 lat Izabela poślubiła marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego (1721–1783), ich związek trwał 30 lat. Odebrała staranną edukację, swobodnie poruszała się wśród ludzi nauki i sztuki. Prowadziła salony będące miejscem spotkań europejskiej śmietanki towarzyskiej i artystycznej, W ten sposób inspirowała przepływ najnowszych trendów artystycznych do Polski. Matka czterech córek, zadbała o ich wykształcenie i przyszłość. Trzy z nich wydała za mąż za trzech Potockich reprezentujących elitę intelektualną kraju: braci Ignacego (1750–1809) i Stanisława Kostkę (1755–1821), wybitnych polityków i reformatorów, oraz za Jana Potockiego (1761–1815) – pisarza i podróżnika. Najwięcej miłości okazywała jednak Henrykowi Lubomirskiemu (1777–1850), którego uznała za przybranego syna (faktycznie był dzieckiem kasztelana kijowskiego Józefa i Ludwiki z Sosnowskich). Troszczyła się również o poddanych w swoich wielkich majątkach ziemskich, którymi z powodzeniem zarządzała po śmierci męża; zakładała szkoły i promowała podstawowe zasady higieny i bezpieczeństwa (wprowadziła piorunochrony).

Czuła się obywatelką Europy. Wiele podróżowała, często bywała na europejskich dworach, posiadała pałace w Paryżu i Wiedniu. Była kobietą o silnej osobowości, energiczną, zainteresowaną najnowszymi zdobyczami nauki, ale i modnymi nowinkami, takimi jak pasjonujący ją magnetyzm. Do końca swojego długiego, osiemdziesięcioletniego życia brała aktywny udział w wydarzeniach, które animowała i które rozgrywały się wokół niej.

57_stanisław kostka potocki.jpg

Księżna Izabela Lubomirska – zwana Błękitną Markizą od ulubionego koloru sukien – wiele uwagi poświęciła również upiększaniu swoich polskich rezydencji zgodnie z najnowszymi modami. Szczególnych doznań dostarczały jej teatr i muzyka, z upodobaniem kolekcjonowała także dzieła sztuki, od malarstwa po rzemiosło artystyczne. Fascynowały ją najnowsze trendy w założeniach ogrodowych, przede wszystkim kompozycje ogrodów angielskich.

Pasja kolekcjonerska połączyła ją z zięciem, Stanisławem Kostką Potockim, znawcą sztuki. Wspólnie odbyli podróże po Włoszech, Francji i Anglii. Chętnie zasięgała jego rad przy okazji zakupów dzieł do swoich zbiorów, poważała jego wiedzę i zasługi dla szerzenia oświaty w kraju. Te względy sprawiły, że córkę Aleksandrę i jej męża, Stanisława Kostkę Potockiego, uznała za najlepszych opiekunów podwarszawskiej posiadłości w Wilanowie. Cechy charakteru obojga małżonków oraz zasoby finansowe Aleksandry gwarantowały zachowanie genius loci historycznej rezydencji królewskiej.

Apartamenty Marszałkowej Lubomirskiej 2.jpg

Izabela Lubomirska wprowadziła liczne zmiany w rezydencji wilanowskiej: to z jej inspiracji powstały tu budynki Kordegardy, Oficyny Kuchennej oraz Łazienki, a także park angielsko-chiński. Zachowując centralną część rezydencji (poświęconą królowi Janowi III) w stanie właściwie nienaruszonym, księżna marszałkowa rozbudowała i urządziła dla siebie południowe skrzydło pałacu. W części skrzydła i apartamentu kąpielowego zaleciła łączenie w dekoracjach elementów rokokowych z klasycyzującymi, co czyniło wnętrza i elewacje niezwykle nowatorskimi. Wisiały tu obrazy o najróżniejszej tematyce – od portretów po malarstwo rodzajowe, krajobrazy, sceny marynistyczne i batalistyczne. Dzisiaj śladem następujących w tym czasie przemieszczeń kolekcji jest fakt, że w obecnych zbiorach łańcuckich jest co najmniej 8 obrazów wymienianych w 1793 roku w Apartamentach marszałkowej. Ściany Przedpokoju i Sypialni Złotej pokryto szczególnie modnymi w tamtym czasie papierowymi obiciami sprowadzonymi z Anglii, zdobionymi ornamentami kwiatowymi, arabeskami i motywami chińskimi. Kolejne dwa pomieszczenia udekorowano tkaninami w kolorze zielonym, ze złotymi nićmi. Kosztownym uzupełnieniem były liczne zwierciadła w wyzłacanych ramach. Stąpano po jaworowych i dębowych posadzkach układanych w szachownice. W chłodne dni rozpalano kominki z „taflami żelaznymi z cyfrą J.L.”. Światło do wnętrz wpadało przez dubeltowe okna, a wieczorami pochodziło od płonących świec osadzonych zapewne w kryształowych żyrandolach, jako że wspomina się o ich czeskiej proweniencji. 

Apartamenty Marszałkowej Lubomirskiej.jpg

Dopełnieniem wysmakowanego wystroju, podziwianego przez licznych odwiedzających, były kanapy, stołki i krzesła, meble mahoniowe oraz rzeźbione i złocone stoły o marmurowych blatach, podłogowe zegary z europejskich warsztatów, niektóre z kurantami, a także cyprysowy „klawicymbał z klawiszami z kości słoniowej”. We wnętrzach rozstawiono cenne figurki z brązu i porcelany. Obok łóżka w sypialni nie zabrakło biblioteczki mahoniowej, zdobionych ekranów przed kominkami oraz porcelanowych serwisów toaletowych. Najokazalsze pomieszczenie pawilonu – Łazienka, częściowo zrekonstruowane po II wojnie światowej dzięki zachowanemu zapisowi w inwentarzu, ma „ściany wszystkie marmoryzowane kolorem białym z zielonym w niektórych miejscach”. Jej centralnym punktem była i jest „wanna na zielono marmoryzowana stoiąca na 6. lwich łapach pozłacanych”. W przestrzeni tej pełno było kanapek, taborecików i materacy, jako że łazienka była również miejscem towarzyskich spotkań i odpoczynku. Okna przesłaniano firankami, obszytymi pawimi piórami.

Izabelę Lubomirską wielokrotnie portretowali najsłynniejsi mistrzowie pędzla m.in.: Ludwik Marteau (1715–1804), Alexander Roslin (1718–1793), Marcello Bacciarelli (1731–1818), Angelika Kauffman (1741–1807) oraz Elisabeth Vigée Lebrun (1755–1842). W pałacu wilanowskim mamy niezwykłą okazję obcowania z arcydziełami Bacciarellego i Roslina, a do końca 2016 roku, dzięki uprzejmości Fundacji Pinińskich, również z nieznanym dotąd wizerunkiem księżnej. Burzliwe losy sprawiły, że obrazu nie ma już w rezydencji w Łańcucie, gdzie zapewne był własnością Potockich. Wywieziony przypuszczalnie wraz z częścią kolekcji przez Alfreda Potockiego do Wiednia, trafił w nieznanych okolicznościach na rynek antykwaryczny. W końcu lat 90. XX wieku został odkupiony od rodziny Espirito Santo przez Fundację Pinińskich i sprowadzony powtórnie do kraju.

70_pic-galeriaportretow-mloda_izabela_lubomirska.jpg

W nowej aranżacji tzw. Apartamentów Lubomirskiej zebrano portrety dawnej mieszkanki tej części wilanowskiej rezydencji oraz wizerunki członków najbliższej rodziny księżnej. Ponadto w Salonie oglądać można obrazy z kolekcji Stanisława Kostki Potockiego, zięcia marszałkowej. Nad innymi przedstawieniami dominuje portret babki księżnej – Elżbiety Sieniawskiej. W Gabinecie przypominamy niezwykłe postaci rodziny: pisarza i podróżnika Jana Potockiego oraz Prota Potockiego, podróżnika i bankiera. W Białej Sypialni uwagę zwraca kolekcja pasteli przedstawiających Lubomirską od lat najmłodszych do starości. W Łazience zachwycają stiukowe dekoracje odtworzone na podstawie Inwentarza z 1793 roku. Wszystkie wnętrza ozdobiono dziełami rzemiosła artystycznego z przełomu XVIII i XIX wieku.

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
70_pic-galeriaportretow-ciecia-f_izabela_lubomirska.jpg

Dobra i zła Izabela (film)

Izabela z Czartoryskich Lubomirska mimo niewielkiego wzrostu była pewna siebie i dumna. Dysponowała wielkim majątkiem, kochała piękne stroje (zwłaszcza w kolorze błękitnym) i zawsze podążała za modą. We wspaniałych, dekorowanych specjalnie dla niej wnętrzach pałacu w Wilanowie można śledzić legendę błękitnej pani o niełatwym charakterze.

44_izabella z czartoryskich lubomirska.jpg

Lubomirska z Czartoryskich Izabela (artykuł, Silva Rerum)

Lubomirska z Czartoryskich Izabela (1736-1816) marszałkowa wielka koronna. Ukochana córka wojewody ruskiego Augusta Czartoryskiego, w młodości darzyła czułą przyjaźnią kuzyna, …

44_warnek_jan potocki.jpg

Potocki Jan (1761-1815) (artykuł, Silva Rerum)

Potocki Jan (1761-1815), pisarz, podróżnik, historyk i językoznawca. Był synem Anny Teresy z Ossolińskich i Józefa Potockiego, bratem Seweryna i …

44_henryk lubomirski.jpg

Henryk Lubomirski – wychowanek księżnej marszałkowej (artykuł, Silva Rerum)

Henryk Lubomirski (1777 – 1850), syn kasztelana kijowskiego Józefa i Ludwiki z Sosnowskich (dawnej wielkiej miłości Tadeusza Kościuszki), był wyjątkowo …