UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0
Aby wyświetlić poprawnie całą zawartość strony, uruchom wtyczkę Flash w Twojej przeglądarce.
Zobacz jak uruchomić wtyczkę Flash w Chrome.

To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Hermafrodyta

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzeźba
Włochy (?)
XVIII w., przed 1786
Marmur biały
13 × 46 × 24 cm
Wil.999

Hermafrodyta

Zmniejszona kopia antycznej rzeźby tzw. Śpiącej Hermafrodyty z Luwru, dla której pierwowzorem była grecka statua z brązu przypisywana ateńskiemu rzeźbiarzowi Poliklesowi z II w. p.n.e. Posąg Hermafodyty przypadkowo odkryto przed 1620 r. w Rzymie, w pobliżu Term Dioklecjana w ogrodzie Santa Maria della Vittoria. Ok. 1638 r. został wystawiony w Villa Borghese. Tam przetrwał aż do 1807 r., kiedy to szwagier księcia Camillo Borghese Napoleon Bonaparte kupił go wraz z innymi rzeźbami z kolekcji.

Marmurowe posłanie w formie materaca zostało dodane wtórnie podczas prac konserwatorskich prowadzonych w 1620 r. przez samego Lorenzo Berniniego. Okazało się ono na tyle atrakcyjne i spójne z rzeźbą antyczną, iż oba elementy zaczęto traktować jako jeden byt. Ze względu na szczególne połączenie męskich i żeńskich cech płciowych, dwoistość natury Hermafrodyty wzbudzającej wiele emocji, szczególnie zawstydzenia, Śpiący Hermafrodyta był jedną z najchętniej kopiowanych rzeźb w XVII i XVIII w.

Hermafrodyta

Kopie, zazwyczaj w zmniejszonej skali, wykonywano w marmurze, brązie lub kości słoniowej. Pod wielkim wrażeniem rzeźby był Stanisław Kostka Potocki, który w swej publikacji O sztuce u dawnych czyli Winkelmann Polski pisał: Baczność artystów greckich w wyborze pięknych części ciała nie ograniczała się w młodości dwóch płci: rozciągała się do eunuchów, na których sprośny obyczaj najkształtniejszych skazywał młodzian. Ich piękność pomięszana zbliżała męską do kształtu kobiecej dla delikatności członków i ich okrągłości. […] W czasach zbytku i zepsucia Rzymu szukano spóźnić męską dojrzałość przez różne inne sposoby. Sztuka ze swej strony starała się przystosować piękności i własności dwóch płci w figurach hermafrodytów, które, jak je widzimy wyobrażane przez dawnych artystów, są płodami pomysłowemi. Wszystkie figury tego rodzaju mają pierś panieńską, są jednak płci męskiej: twarz ich i reszta ciała do żeńskiej zbliża się.(cz. II, Warszawa–Kraków 1992, s. 129). Niemal identyczna marmurowa kopia Hermafrodyty znajduje się w łańcuckich zbiorach Izabeli Lubomirskiej. Rzeźba z Muzeum-Zamku w Łańcucie posiada jednak ozdobną podstawę, wilanowska zaś jest jej pozbawiona.

Agnieszka Świtek


drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
studia_wilanowskie_logotyp.png

Kolekcja rzeźb i waz antycznych Stanisława Kostki Potockiego w Wilanowie na tle współczesnych jej zbiorów starożytności w Polsce (artykuł, „Studia Wilanowskie”)

Studia Wilanowskie, 1982 r. T. VIII Osiemnastowieczny "renesans antyku" w południowej i zachodniej Europie dociera, niemal równocześnie ze swoimi narodzinami, do …