UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Katarzyna z Sobieskich Radziwiłłowa, siostra króla Jana III, była niezwykłą osobą, aktywną w kręgu rodzinnym i w sferze publicznej, patronką artystów i fundatorką licznych dzieł sztuki. Książka Jarosława Pietrzaka znakomicie i wielowymiarowo przedstawia postać magnatki na tle zmieniających się warunków politycznych i społeczno-gospodarczych oraz przemian obyczajowych w XVII w., z jednoczesnym odwołaniem do doświadczeń kobiet należących do jej grupy społecznej. Autor wykorzystał archiwalia litewskie, rzymskie, ukraińskie, białoruskie, francuskie i – w szerokim zakresie – polskie, dzięki czemu prezentowana czytelnikowi pierwsza biografia Katarzyny z Sobieskich Radziwiłłowej jest wartościowa poznawczo, dojrzała warsztatowo, a przy tym bardzo zajmująca.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Komplet biżuterii z mikromozaiką

karta katalogowa kolekcji

Kolekcja

Rzemiosło artystyczne
Włochy, Rzym
1. ćwierć XIX w.
Złoto; szkło; mozaika szklana
Broszka 4,6 x 5,8 x 1 cm; Kolczyki 6,2 x 2 x 1,6 cm
Broszka Wil.5682; kolczyki Wil.5683/1 i Wil.5683/2

Komplet biżuterii z mikromozaiką.jpg

Komplet biżuterii z mikromozaikowymi plakietkami stanowi typowy przykład włoskiej pamiątki przywiezionej z Grand Tour. Technika mozaiki rzymskiej, tzw. mikromozaiki, narodziła się pod koniec XVIII w. w Watykańskim Warsztacie Mozaiki. Wtedy to właśnie artyści pracujący przy mozaikowej dekoracji wnętrz Bazyliki św. Piotra, przewidując rychłe zakończenie prac, a wraz z nim utratę zajęcia i dochodu, rozpoczęli wykonywanie obrazów tworzonych z mikroskopijnych w przekroju tesser. Tessery do wyrobu mikromozaik powstawały poprzez odłamywanie kawałków od bardzo długich, cienkich prętów zw. filati, uformowanych z nieprzeźroczystego tworzywa szklanego zw. smalti. Obrazy artystów z Warsztatu Watykańskiego sprzedawano jako odrębne dzieła lub wykorzystywano do dekoracji przedmiotów rzemiosła artystycznego: blatów stołów, tabakier, kasetek, najmniejsze zaś w rzymskich i zagranicznych warsztatach jubilerskich wprawiano w guziki, naszyjniki, bransolety, pierścienie, brosze i kolczyki.

Ulubionymi tematami umieszczanymi na mikromozaikach były motywy antyczne zaczerpnięte z malowideł Herkulanum i Pompei, widoki starożytnych budowli rzymskich oraz XVI-wiecznej Bazyliki św. Piotra, a także przedstawienia zwierząt, kwiatów i wieśniaków we włoskich strojach regionalnych. Do ostatniego typu dekoracji należą wizerunki z kompletu zakupionego do zbiorów wilanowskich: siedząca tkaczka z wrzecionem oraz stojące postaci kobiety i mężczyzny. Mozaicyści wykonujący prace z takimi motywami często inspirowali się twórczością Bartolomeo Pinellego (1771–1835), rzymskiego grafika i ilustratora, który w latach 1809–1823 wydał kilka zespołów rycin prezentujących sceny z życia wiejskiego oraz tradycyjne stroje włoskie. Większość mozaikowych przedstawień tego tematu to pojedyncze postaci umieszczone w jednokolorowych (najczęściej czarnych lub granatowych) płytkach szklanych, wytwarzano też plakiety z osobami pokazanymi na tle wykonanym również w technice mikromozaiki, tak jak na przykładach wilanowskich. Rzadkością były rozbudowane sceny narracyjne osadzone w pejzażu.

Zakupiony do zbiorów komplet biżuterii z mozaiką rzymską, przedmiot unikatowy na polskim rynku antykwarycznym, doskonale uzupełnia kolekcję wilanowską, w której niegdyś znajdowało się wiele przedmiotów dekorowanych mozaiką. Do dziś zachowało się jedynie pięć obiektów zdobionych w ten sposób: cztery plakiety i stół.

Małgorzata Zając

 

 

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
57_siemiginowski zimowe zajęcia w domu wieśniaczym georgiki.jpg

Antyk, czyli żywioł tradycji (artykuł, Silva Rerum)

Na początku był Homer. Do uniwersalnych w swej wymowie dzieł epickich tego arcypoety nawiązują po dzień dzisiejszy twórcy tekstów kultury. …