UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy

Tradycja zakładania rezydencji z obszernym ozdobnym ogrodem na przedmieściach i pod miastem sięga starożytności. Występowały one także w średniowieczu, ale szczególny rozkwit wprowadzania ich w Europie w strefie podmiejskiej nastąpił w okresie renesansu, najpierw we Włoszech, a już od końca XV w. i w Polsce, kiedy to stały się obowiązkowym elementem zespołów rezydencjonalnych panujących i możnych. Autorka prezentuje rozwój rezydencji podmiejskich i na przedmieściach Warszawy od XVI do XVIII w., powiązany w historią stołecznego miasta.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Konserwacja muru oporowego fosy od strony przedpola

Mur oporowy po zakończonych pracach konserwatorskich, fot. W. Holnicki.jpg

Konserwacja ceramicznego muru oporowego suchej fosy od strony głównego wejścia na teren dziedzińca pałacu w Wilanowie to jedno z przedsięwzięć, które można było zrealizować dzięki dofinansowaniu ze środków Unii Europejskiej oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Mur ogranicza od zachodu północną część ogrodów i dziedzińca pałacu w Wilanowie. Ciągnie się od sąsiadującego z wilanowskim zespołem pałacowo-ogrodowym kościoła św. Anny do budynku Kordegardy. Na całej swej długości konstrukcja ta stanowi ścianę oporową w suchej fosie. Obiekt jest wykonany z cegieł połączonych zaprawą wapienno-piaskową w najstarszej części i cementowo-wapienną w części wtórnie przemurowanej. Zdobi go wątek ceglany, tzw. wenecki lub krzyżowy, klasyczny dla murów w XVII w. Powierzchnię muru wieńczy nakrywa z piaskowca, poza odcinkiem stanowiącym podmurówkę budynku Kordegardy.

Z powodu negatywnego działania czynników atmosferycznych, nieprawidłowo przeprowadzonych wcześniejszych prac remontowych oraz wrastających pnączy bluszczu konieczne było przeprowadzenie prac konserwatorskich muru. Celem było przede wszystkim zahamowanie procesów niszczących oraz zabezpieczenie obiektu przed działaniem agresywnych czynników atmosferycznych.

Najważniejszy i najbardziej pracochłonny zakres prac dotyczył najstarszej i najbardziej skorodowanej części muru. Główne elementy przeprowadzonych prac to:

Prace konserwatorskie przy murze oporowym, fot. W. Holnicki.jpg
  • oczyszczenie powierzchni muru z nawarstwień uszczelniających,
  • zabezpieczenie powierzchni muru przed wpływem wilgoci i związków w niej zawartych (w szczególności dotyczące osłabionych spoin lub ich braku w obszarze najstarszego wątku muru oraz słabej struktury cegieł w części nowej),
  • zabezpieczenie muru przed działaniem mikroflory,
  • uszczelnienie przed działaniem wilgoci nakryw piaskowcowych na koronę ceglanego muru oraz samego piaskowca,
  • wykonanie przemurowań źle wykonanych rekonstrukcji w celu scalenia powierzchni muru i nadania mu jednolitego charakteru,
  • wzmocnienie struktury muru (cegieł i spoin) oraz usunięcie poszczególnych zdezintegrowanych i ulegających poważnej korozji cegieł.
Mur oporowy podczas prac konserwatorskich, fot. W. Holnicki.jpg

Detal dekoracyjny piaskowca (gzyms oraz nakrywa muru) został oczyszczony z nawarstwień luźnych oraz mocno scalonych z powierzchnią podłoża oraz skonsolidowany. Te fragmenty obróbki kamiennej, które ze względu na stan zachowania nie nadawały się do konserwacji, zostały odtworzone w surowcu skalnym analogicznym pod względem parametrów technicznych i kolorystycznych.

Konserwacja ceramicznego muru oporowego suchej fosy od strony głównego wejścia na dziedziniec pałacu w Wilanowie realizowana została jako część projektu „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” w ramach działania 11.1: Ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XI Kultura i dziedzictwo kulturowe, Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007–2013. Całkowita wartość projektu: 18 854 348,06 zł. Koszt wydatków kwalifikowalnych/wysokość dofinansowania: 14 912 881,37 zł, z tego: 12 675 949,15 zł finansowane z budżetu Unii Europejskiej (EFRR) i 2 236 932,22 finansowane z budżetu państwa. Więcej o Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko na stronie www.pois.gov.pl.

Logo POIiŚ

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Fragment malowidła naściennego w Sali Uczt po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Projekt POIiŚ: Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie, 2014–2015 (artykuł)

Od października 2014 r. do września 2015 r. Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zrealizowało kolejny projekt finansowany ze środków Unii Europejskiej i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie”. Zakres projektu objął aż 26 działań, a jego wartość wyniosła blisko 19 mln zł.

Pompownia po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Remont i konserwacja Pompowni (artykuł)

Pompownia położona jest nad brzegiem Jeziora Wilanowskiego u styku XVII-wiecznego barokowego ogrodu geometrycznego i XIX-wiecznego angielskiego parku krajobrazowego. To jedna …

Konserwacja Sala Uczt EFRR-POIiŚ 2015, fot. W. Holnicki (21).jpg

Prace konserwatorskie w Sali Uczt - POIiŚ 2015 (album zdjęć)

Prace konserwatorskie w Sali Uczt i obu prowadzących do niej klatkach schodowych zrealizowano w ramach projektu „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej …

Konserwacja Sala Uczt EFRR-POIiŚ 2015, fot. W. Holnicki (1).jpg

Film „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” (film)

Projekt „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” był prawdopodobnie najtrudniejszym wśród wszystkich, które zrealizowaliśmy w …