Park wilanowski

Park wilanowski stanowi integralną część założenia pałacowo-ogrodowego w Wilanowie. Jest on ulubionym miejscem spacerów  mieszkańców Warszawy szukających odpoczynku i wytchnienia od wielkomiejskiego życia. Park przyciąga również rokrocznie rzesze turystów z całego świata.
O wyborze miejsca na rezydencję królewską zadecydowały jego naturalne walory przyrodnicze. Tarasowy układ terenu oraz obecność zbiorników wodnych odpowiadały wymogom kształtowania barokowych założeń ogrodowych, pozwalały bowiem na uzyskanie ciekawych perspektyw widokowych i powiązanie ogrodu z otaczającym krajobrazem. Od początku władania Wilanowem przez króla Jana III ogrody przy rezydencji królewskiej były otaczane szczególną troską przez ich właściciela, który osobiście doglądał rośliny, sadził drzewa, a potem rozkoszował się ich pięknem, spędzając w ogrodzie długie godziny. Na przestrzeni wieków ogrody królewskie ulegały przekształceniom, gdyż kolejni właściciele Wilanowa powiększali ich obszar i wprowadzali zmiany zgodnie ze swoimi gustami i panującą modą. Obecny wygląd parku zawdzięczamy rekonstrukcji wykonanej według projektu profesora Gerarda Ciołka w latach 50. XX w.

W chwili obecnej w ogrodach trwają intensywne prace  rewitalizacyjne, w wyniku których odzyskają swoją dawną świetność. Więcej na ten temat można znaleźć tutaj. Na terenie 45-hektarowego parku wilanowskiego zobaczą Państwo ogrody w różnych stylach: dwupoziomowy ogród barokowy, neorenesansowy ogródek różany, angielski ogród krajobrazowy oraz park krajobrazowy angielsko-chiński.

Ważnym elementem kompozycyjnym w parku jest woda. Naturalne zbiorniki wodne: Jezioro Wilanowskie i Potok Służewiecki oraz sztuczny staw z czasów króla stwarzają w parku specyficzny mikroklimat i romantyczną atmosferę. Drzewostan parku stanowią głównie gatunki rodzime, dominują więc lipy (Tilia cordata), klony (Acer platanoides), graby (Carpinus betulus), wiązy (Ulmus laevis), topole białe (Populus alba), topole czarne (Populus nigra), dęby szypułkowe (Quercus robur), dęby czerwone (Quercus rubra). Z gatunków egzotycznych możemy odnaleźć miłorząb (Ginkgo biloba), surmię (Catalpa bignonioides), grujecznik (Cercidiphyllum japonicum), tulipanowca (Liriodendron tulipifera), platana (Platanus acerifolia), iglicznię (Gleditsia triacanthos). Wiele z drzew to okazy bardzo cenne, a 28 z nich uznano za pomniki przyrody.

Do parku wchodzimy bramą z dziedzińca pałacowego przekształconego w XIX wieku przez Stanisława Kostkę Potockiego z dwudzielnego na jeden obszerny plac z owalnym trawnikiem. Wiosną na dziedzińcu możemy podziwiać kwitnące magnolie (Magnolia x soulangiana), jedne z najstarszych drzew tego gatunku w kraju. Dziedziniec od parku oddziela pergola z bramą rzymską ozdobioną łacińskim wierszem Horacego  wychwalającym wiejską samotność z dala od trosk życia: „Ducere Sollicitae Quam Iucunda Oblivia Vitae” (obecnie napis w konserwacji). Pergola została zbudowana na przedłużeniu północnego skrzydła pałacu w miejscu dawnych stajni i spichrzy, według projektu architekta Franciszka Marii Lanciego. Jest porośnięta pnączami winorośli japońskiej (Vitis coignetiae) i kokornaku (Aristolochia durior).

Na osi bramy, pomiędzy budynkiem Figarni i Oranżerii, Lanci wkomponował romantyczną ceglaną bramę.Po wejściu do parku kierując się w lewą stronę dotrzemy do urokliwego miejsca zwanego Gajem Akademosa. Przy wejściu do gaju stoją pomniki poetów Jana Kochanowskiego i Franciszka Karpińskiego. Przy północnym skrzydle pałacu znajdują się rokokowe partery kwiatowe, wypełniane sezonowymi roślinami rabatowymi, tworzącymi wielobarwny dywan.