Rachunek kosztów trumny króla Zygmunta Augusta
DE EN PL WCAG 2.1
Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie

Pasaż Wiedzy

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie

Rachunek kosztów trumny króla Zygmunta Augusta Hanna Widacka
Sarkofag-Zygmunta-Augusta.jpg

Cynowa trumna króla Zygmunta Augusta, niegdyś polichromowana i złocona, wykonana przez gdańskich rzemieślników, zachwyca po dzień dzisiejszy, choć trzeba pamiętać, że pierwotnie (jak i wszystkie inne ówczesne trumny metalowe zewnętrzne) nie była nigdy przeznaczona do oglądania. Boki trumny zdobi alegoryczna dekoracja z przedstawieniem pięciu Zmysłów i nieśmiertelnej duszy, dopełniona przez inskrypcje.

W dokumencie zatytułowanym Manuale Regestrum perceptarum proventuum privatorum S. M. R. a die 1. Januarii ad d. Ult. Xbris A. D. 1573, przedrukowanym w 1840 r. z zachowaniem oryginalnej pisowni przez zasłużonego krakowianina Ambrożego Grabowskiego, znajdujemy „ rachunek kosztów na sprawienie trumny cynowej Królowi Zygmuntowi Augustowi, zrobionej w Gdańsku, z r. 1573”. Dotyczy on zarówno właściwych rzemieślników (snycerz, konwisarz, złotnik), jak i tragarzy czy tłumacza znającego język niemiecki, niezbędny w kontaktach z gdańszczanami. Tak więc rejestr otwiera „szniczerz” (rzeźbiarz), „ co formy rzezał do odlewania figur”, którego usługi wyceniono na 55 florenów. Drożej oszacowano wkład konwisarza, wypłacając mu za materiał (cynę) „y od roboty” wspólną kwotę 238 florenów. Pomocnicy obu mistrzów otrzymali „tringielt” (czyli napiwek) w łącznej wysokości 9 florenów. Złotnik zarobił 35 florenów. Szczególnie aktywni okazali się tragarze, angażowani w różnych sytuacjach: jedni nieśli „puzdro” do ślusarza (12 groszy), drudzy nieśli je do konwisarza (10 groszy), jeszcze inni „do wagi nieśli puzdro z trunną” (1 floren), lub do pozłacania (1 floren), czy wreszcie dostarczali „do skuty” (chodzi o szkutę, czyli wiosłowo–żaglowy statek rzeczny służący do transportu towarów). Tłumaczowi, „któri do rzemieszników chodził za wszistek czasz”, wypłacono 6 florenów, a innym rzemieślnikom „dla pilnieyszey roboty róznich czaszów” – 10 florenów. Pozostałe wydatki dotyczyły już konkretnych przedmiotów. I tak za ramy żelazne i skrzynię dębową (służące zapewne w transporcie trumny) wyliczono 36 florenów, za „puzdro do trumny z okowami żeliaznimi” – 15 florenów, wreszcie „od pozłoczenia, za złoto y malowanie” razem 39 florenów i 15 groszy.

Finalna kwota opiewała na 548 florenów i 11 groszy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w ówczesnej Polsce floren oznaczał będącą w obiegu złotą monetę; z czasem określenie to zostało wyparte przez nazwę dukat, czerwony złoty i czerwoniec.

Informujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych na naszej stronie internetowej oraz dostosowania ich do Państwa indywidualnych potrzeb korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych Użytkowników. Pliki cookies mogą Państwo kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszej strony internetowej, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż akceptują Państwo stosowanie plików cookies. Potwierdzam, że aktualne ustawienia mojej przeglądarki są zgodne z moimi preferencjami w zakresie stosowania plików cookies. Celem uzyskania pełnej wiedzy i komfortu w odniesieniu do używania przez nas plików cookies prosimy o zapoznanie się z naszą Polityką prywatności.

✓ Rozumiem