PL EN
Unia Europejska
Unia Europejska
WCAG 2.1 nieslyszacy
PL EN
Unia Europejska
Unia Europejska

Sypialnia Króla – Poszukiwanie blamarantu (Konserwacja, PJM)

Sypialnia Króla, fot. Z. Reszka

Poszukiwanie blamarantu

Sypialnia Króla to jedno z ważniejszych, o ile nie najważniejsze pomieszczenie pałacu. Związane było z rozbudowanym ceremoniałem dworskim, w którym pełniło jedną z głównych ról.

Niestety wyposażenie pokoju sypialnego króla nie dotrwało do naszych czasów. Poprzednia aranżacja stanowiła kompilację różnych XVII-wiecznych elementów, wielokrotnie reperowanych i odnawianych, ale niedających spójnego i prawdziwego wyobrażenia o pomieszczeniu. Zachowane opisy tego pokoju i inne źródła posłużyły za podstawę najnowszej wnikliwej rekonstrukcji, w ramach której opracowano m.in. konstrukcję i wygląd XVIII-wiecznego łoża paradnego.

Ściany Sypialni Króla dekorowały bogate welury genueńskie, utkane na początku XVIII wieku we Włoszech, a zawieszone w sypialni przez Elżbietę Sieniawską. Długotrwałe działanie światła, zmienne warunki klimatyczne oraz obecność mikroorganizmów miały destrukcyjny wpływ na cenne tkaniny. Stan zachowania nie pozwalał na dalsze eksponowanie zabytku na ścianach pokoju, dlatego podjęto decyzję o zabezpieczeniu tkanin w magazynie. Do eksponowania na ścianach przygotowano długo opracowywane rekonstrukcje.

Najtrudniejszy do odtworzenia był słynny blamarantowy kolor obić ściennych, który na pewien czas użyczył nawet nazwy temu pomieszczeniu, zwanemu Pokojem Blamarantowym. Na oryginalnych tkaninach zachowało się bardzo wiele odcieni – wypłowiałych, przebarwionych, zniszczonych, pokrytych impregnatem, który powodował żółtawe przekłamania. Najbardziej wiarygodną barwę błękitu z domieszką mleka znaleziono w zakamarkach szwów taboretów z tego pokoju, które wytapicerowano skrawkami pozostałymi po wyłożeniu ścian.

Ta właśnie barwa posłużyła do rekonstrukcji tkanin, którą wykonano we Włoszech i Francji na XVIII- i XIX-wiecznych krosnach.

W czasie prac w Sypialni przeprowadzono także konserwację fasety, czyli dekoracyjnego pasa wieńczącego ścianę, tuż pod sufitem – zarówno jeśli chodzi o malowidła w tondach, jak i sztukaterie oraz złocenia, a także plafonu z wyobrażeniem Lata. Wszystkie elementy poddano licznym zabiegom oczyszczającym, dezynfekującym, stabilizującym i wzmacniającym warstwę malarską i zaprawy.

Dzięki pracom konserwatorskim znów możemy poczuć się jak na audiencji u króla.

Tekst: Monika Buraczyńska

Podziel się:
Wykop Facebook
2016-01-26
Biuletyn Informacji Publicznej Biuletyn Informacji Publicznej

Muzeum w Internecie

Partnerzy

Sponsorzy

Idea & Design
Copyright © Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie

Informujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych na naszej stronie internetowej oraz dostosowania ich do Państwa indywidualnych potrzeb korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych Użytkowników. Pliki cookies mogą Państwo kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszej strony internetowej, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż akceptują Państwo stosowanie plików cookies. Potwierdzam, że aktualne ustawienia mojej przeglądarki są zgodne z moimi preferencjami w zakresie stosowania plików cookie. Celem uzyskania pełnej wiedzy i komfortu w odniesieniu do używania przez nas plików cookies prosimy o zapoznanie się z naszą Polityką prywatności.

✓ Rozumiem