UE
Unia Europejska
nieslyszacy WCAG 2.0

Tematy


Konserwacja studni na dziedzińcu pałacowym

Studnia na dziedzińcu pałacowym po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Ukształtowany w epoce baroku dziedziniec pałacowy z charakterystycznym podziałem na dwie części przetrwał do początku XIX w. Wówczas dziedziniec został przekształcony w romantyczny podwórzec z wielkim owalnym gazonem i grupami krzewów pośrodku oraz w narożnikach między galeriami i skrzydłami pałacowymi. Również wilanowskie studnie zostały przemodelowane, by pasowały do nowego projektu dziedzińca. Ich klasycystyczną szatę zaprojektował Chrystian Piotr Aigner.

Około 1830 r. dziedziniec znów przebudowano. Miejsce skupiska krzewów w centrum gazonu zajął basen fontanny, likwidacji uległa południowa studnia, północna natomiast przebudowana została przez Aignera w formę nawiązującą do sarkofagu Nerona. Następnie w połowie XIX w. Franciszek Maria Lanci nadał studni kształt neorenesansowej kapliczki z namalowanym na blasze przedstawieniem Marii Panny wg znanego obrazu Bartolomea Murillo z madryckiego Prado.

Ze względu na zewnętrzne warunki ekspozycji wilanowskiej studni procesy starzeniowe przebiegają w jej przypadku dużo szybciej i intensywniej niż we wnętrzach o ustabilizowanej temperaturze i wilgotności. Dodatkowo środowisko wysokich i niskich drzewostanów charakterystyczne dla założeń parkowych występujących w miejscu ekspozycji obiektu zwiększa zawilgocenie i podatność na rozwój mikroorganizmów negatywnie oddziałujących na takie materiały jak drewno, cegła czy piaskowiec oraz na intensywność korozji metali, np. żelaza i żeliwa. Ogromny wpływ na negatywny stan zachowania obiektu miały również wykonywane od czasu powstania studni, a więc od 1722 r., liczne naprawy i konserwacje.

Dzięki uzyskanemu dofinansowaniu ze środków Unii Europejskiej studni na dziedzińcu pałacowym została poddana gruntownej konserwacji i restauracji. Zbadano i zabezpieczono zwłaszcza te partie obiektu, w których wystąpiły symptomy procesów destrukcyjnych: spękania, wykruszenia, zawilgocenie. Poprawiono poszycie blaszanego dachu nad pompą, elementy drewniane zabezpieczono przeciw grzybom i pleśniom preparatami penetrującymi. Powłokę malarską na elementach drewnianych odnowiono, a żeliwne i żelazne elementy pompy wewnątrz drewnianej zabudowy oczyszczono z produktów korozji i zabezpieczono. Pracom konserwatorskim poddano elementy piaskowcowe i kamienne studni. Po latach nieobecności na kapliczkę powrócił w formie fotokopii obraz Marii Panny w oryginalnej, złoconej ramie. Oryginał obrazu znajduje się obecnie w magazynie zbiorów muzeum.

Zadanie realizowane zostało jako część projektu „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” w ramach działania 11.1: Ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XI Kultura i dziedzictwo kulturowe, Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007–2013. Całkowita wartość projektu: 18 854 348,06 zł. Koszt wydatków kwalifikowalnych/wysokość dofinansowania: 14 912 881,37 zł, z tego: 12 675 949,15 zł finansowane z budżetu Unii Europejskiej (EFRR) i 2 236 932,22 finansowane z budżetu państwa. Więcej o Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko na stronie www.pois.gov.pl.

Logo POIiŚ

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Fragment malowidła naściennego w Sali Uczt po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Projekt POIiŚ: Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie, 2014–2015 (artykuł)

Od października 2014 r. do września 2015 r. Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zrealizowało kolejny projekt finansowany ze środków Unii Europejskiej i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie”. Zakres projektu objął aż 26 działań, a jego wartość wyniosła blisko 19 mln zł.

Pompownia po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Remont i konserwacja Pompowni (artykuł)

Pompownia położona jest nad brzegiem Jeziora Wilanowskiego u styku XVII-wiecznego barokowego ogrodu geometrycznego i XIX-wiecznego angielskiego parku krajobrazowego. To jedna …

banerek_31_kolekcja.png

Konserwacja i restauracja dzieł malarstwa, rzeźby i rzemiosła artystycznego z kolekcji Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie (artykuł)

W ramach działań w projekcie „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” możliwe jest przeprowadzenie konserwacji i restauracji wielu obiektów z kolekcji Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Wśród obiektów, które dzięki pracom konserwatorskim znów nabiorą blasku, znajdują się bardzo różne przedmioty i dzieła, m.in. fotele obite tłoczoną skórą, ekran kominkowy, szkatuły, kadzielniczki, futerał na okulaty, woreczek na tytoń, a także wybrane grafiki ze zbiorów malarstwa Azji i portrety ze zbiorów portretu polskiego. Ta różnorodność odzwierciedla, jak bogata jest wilanowska kolekcja. Jej wybrane przykłady prezentowane są na stronie muzeum w multimedium: Kolekcja.

44_garkuchnia pod studnia.jpg

Garkuchnia pod studnią w Warszawie (artykuł, Silva Rerum)

„Garkuchnia pod studnią, czyli obiad w każdym czasie w starym mieście na rynku” – taki tytuł nosi kompozycja, wykonana w …

rezydencja.jpg

Historia (artykuł)

Król Jan III nabył posiadłość Milanów w 1677 roku. Z jego inspiracji i pod jego czujnym okiem w kolejnych latach powstał tu barokowy pałac, zaprojektowany przez Augustyna Locciego Młodszego.