nieslyszacy WCAG 2.0WCAG 2.0

Tematy

w_teatrze_zycia.jpg

Teatr jest wielką metaforą ludzkiego życia. A jeśli cały świat stał się teatrem, to cóż dopiero świat barokowego dworu, regulowany ścisłymi rytuałami, z charakterystyczną dla tej epoki grą konwencji. Właśnie o tym traktuje ta książka – o dramatach i komediach triumfatora spod Wiednia i pana na Wilanowie - króla Jana III.


To pierwsze tego typu rozwiązanie, które całkowicie zrewolucjonizuje identyfikację dzieł sztuki pochodzących z grabieży wojennych. Dzięki aplikacji możliwa będzie automatyczna identyfikacja obiektu jedynie na podstawie fotografii wykonanej za pomocą telefonu komórkowego.


Konserwacja studni na dziedzińcu pałacowym

Studnia na dziedzińcu pałacowym po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Ukształtowany w epoce baroku dziedziniec pałacowy z charakterystycznym podziałem na dwie części przetrwał do początku XIX w. Wówczas dziedziniec został przekształcony w romantyczny podwórzec z wielkim owalnym gazonem i grupami krzewów pośrodku oraz w narożnikach między galeriami i skrzydłami pałacowymi. Również wilanowskie studnie zostały przemodelowane, by pasowały do nowego projektu dziedzińca. Ich klasycystyczną szatę zaprojektował Chrystian Piotr Aigner.

Około 1830 r. dziedziniec znów przebudowano. Miejsce skupiska krzewów w centrum gazonu zajął basen fontanny, likwidacji uległa południowa studnia, północna natomiast przebudowana została przez Aignera w formę nawiązującą do sarkofagu Nerona. Następnie w połowie XIX w. Franciszek Maria Lanci nadał studni kształt neorenesansowej kapliczki z namalowanym na blasze przedstawieniem Marii Panny wg znanego obrazu Bartolomea Murillo z madryckiego Prado.

Ze względu na zewnętrzne warunki ekspozycji wilanowskiej studni procesy starzeniowe przebiegają w jej przypadku dużo szybciej i intensywniej niż we wnętrzach o ustabilizowanej temperaturze i wilgotności. Dodatkowo środowisko wysokich i niskich drzewostanów charakterystyczne dla założeń parkowych występujących w miejscu ekspozycji obiektu zwiększa zawilgocenie i podatność na rozwój mikroorganizmów negatywnie oddziałujących na takie materiały jak drewno, cegła czy piaskowiec oraz na intensywność korozji metali, np. żelaza i żeliwa. Ogromny wpływ na negatywny stan zachowania obiektu miały również wykonywane od czasu powstania studni, a więc od 1722 r., liczne naprawy i konserwacje.

Dzięki uzyskanemu dofinansowaniu ze środków Unii Europejskiej studni na dziedzińcu pałacowym została poddana gruntownej konserwacji i restauracji. Zbadano i zabezpieczono zwłaszcza te partie obiektu, w których wystąpiły symptomy procesów destrukcyjnych: spękania, wykruszenia, zawilgocenie. Poprawiono poszycie blaszanego dachu nad pompą, elementy drewniane zabezpieczono przeciw grzybom i pleśniom preparatami penetrującymi. Powłokę malarską na elementach drewnianych odnowiono, a żeliwne i żelazne elementy pompy wewnątrz drewnianej zabudowy oczyszczono z produktów korozji i zabezpieczono. Pracom konserwatorskim poddano elementy piaskowcowe i kamienne studni. Po latach nieobecności na kapliczkę powrócił w formie fotokopii obraz Marii Panny w oryginalnej, złoconej ramie. Oryginał obrazu znajduje się obecnie w magazynie zbiorów muzeum.

Zadanie realizowane zostało jako część projektu „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” w ramach działania 11.1: Ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XI Kultura i dziedzictwo kulturowe, Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007–2013. Całkowita wartość projektu: 18 854 348,06 zł. Koszt wydatków kwalifikowalnych/wysokość dofinansowania: 14 912 881,37 zł, z tego: 12 675 949,15 zł finansowane z budżetu Unii Europejskiej (EFRR) i 2 236 932,22 finansowane z budżetu państwa. Więcej o Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko na stronie www.pois.gov.pl.

Logo POIiŚ

drukuj
Podziel się:
Wykop Facebook
Fragment malowidła naściennego w Sali Uczt po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Projekt POIiŚ: Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie, 2014–2015 (artykuł)

Od października 2014 r. do września 2015 r. Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zrealizowało kolejny projekt finansowany ze środków Unii Europejskiej i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie”. Zakres projektu objął aż 26 działań, a jego wartość wyniosła blisko 19 mln zł.

Pompownia po konserwacji, fot. W. Holnicki.jpg

Remont i konserwacja Pompowni (artykuł)

Pompownia położona jest nad brzegiem Jeziora Wilanowskiego u styku XVII-wiecznego barokowego ogrodu geometrycznego i XIX-wiecznego angielskiego parku krajobrazowego. To jedna …

banerek_31_kolekcja.png

Konserwacja i restauracja dzieł malarstwa, rzeźby i rzemiosła artystycznego z kolekcji Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie (artykuł)

W ramach działań w projekcie „Rewitalizacja i digitalizacja jedynej w Polsce barokowej rezydencji królewskiej w Wilanowie” możliwe jest przeprowadzenie konserwacji i restauracji wielu obiektów z kolekcji Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Wśród obiektów, które dzięki pracom konserwatorskim znów nabiorą blasku, znajdują się bardzo różne przedmioty i dzieła, m.in. fotele obite tłoczoną skórą, ekran kominkowy, szkatuły, kadzielniczki, futerał na okulaty, woreczek na tytoń, a także wybrane grafiki ze zbiorów malarstwa Azji i portrety ze zbiorów portretu polskiego. Ta różnorodność odzwierciedla, jak bogata jest wilanowska kolekcja. Jej wybrane przykłady prezentowane są na stronie muzeum w multimedium: Kolekcja.

44_garkuchnia pod studnia.jpg

Garkuchnia pod studnią w Warszawie (artykuł, Silva Rerum)

„Garkuchnia pod studnią, czyli obiad w każdym czasie w starym mieście na rynku” – taki tytuł nosi kompozycja, wykonana w …

rezydencja.jpg

Historia (artykuł)

Król Jan III nabył posiadłość Milanów w 1677 roku. Z jego inspiracji i po jego czujnym okiem w kolejnych latach powstał tu barokowy pałac, zaprojektowany przez Augustyna Locciego Młodszego.